วิธีการควบคุมการเสียรูปสามรูปแบบของการดัดงอโลหะระหว่างกระบวนการเจาะ

เวลาอ่านโดยประมาณ: 14 นาที

กระบวนการและลักษณะของการเปลี่ยนรูปดัด

กระบวนการดัดงอ

ในบทนี้ การดัดรูปตัว V เป็นตัวอย่างเพื่อแสดงให้เห็นกระบวนการเปลี่ยนรูปการดัด ดังแสดงในรูปที่ 1-1 ที่จุดเริ่มต้นของการดัด รัศมีการดัดด้านในของช่องว่างจะมากกว่ารัศมีของเนื้อเจาะ เมื่อกดหมัดลง ขอบตรงของช่องว่างจะค่อยๆ เข้าใกล้พื้นผิวรูปตัววีของดายมากขึ้นเรื่อยๆ และรัศมีภายในการดัดจะค่อยๆ ลดลง กล่าวคือ

r₀＞r₁＞r₂＞r

ในขณะเดียวกัน แขนโมเมนต์ดัดจะค่อยๆ ลดลง กล่าวคือ

l₀＞ล₁＞ล₂＞ล_k

เมื่อไหร่ หมัด ว่างเปล่า และตาย ถูกกดเข้าด้วยกันอย่างสมบูรณ์รัศมีการดัดและแขนดัดภายในช่องว่างถึงค่าต่ำสุดและกระบวนการดัดจะสิ้นสุดลง

การดัดแบ่งออกเป็นการดัดแบบอิสระและการดัดแบบแก้ไข. การดัดงอฟรีหมายความว่าเมื่อสิ้นสุดการดัด หมัด ดาย และช่องว่างจะสอดคล้องกัน หมัดจะไม่ถูกกดลงอีกต่อไป แก้ไขดัดหมายถึงหมัด เว้าตาย และว่างสามสอดคล้อง หมัดยังคงกดลง เพื่อให้ช่องว่างมีการเปลี่ยนรูปพลาสติกเพิ่มเติม เพื่อแก้ไขส่วนดัด

ลักษณะการดัดงอ

เพื่อสังเกตการไหลของโลหะเมื่อแผ่นงอและเพื่อวิเคราะห์ลักษณะการเสียรูปของวัสดุ สามารถตั้งค่าตารางสี่เหลี่ยมที่พื้นผิวด้านข้างของแผ่นก่อนดัด ตาข่ายมักจะทำโดยการแกะสลักด้วยกลไกหรือการแกะสลักด้วยภาพถ่าย จากนั้นจะสังเกตและวัดขนาดและการเปลี่ยนแปลงรูปร่างของตาข่ายก่อนและหลังการดัดด้วยกล้องจุลทรรศน์เครื่องมือ ดังแสดงในรูปที่ 1-2

ก่อนดัด เส้นข้างของวัสดุจะเป็นเส้นตรงทั้งหมด ก่อเป็นตารางสี่เหลี่ยมเล็กๆ ที่มีขนาดเท่ากัน และความยาวของเส้นตารางตามยาว aa=bb หลังจากการดัด จะเห็นได้ว่าการเสียรูปการดัดมีลักษณะดังต่อไปนี้ โดยสังเกตการเปลี่ยนแปลงของรูปร่างตาข่าย

1. ส่วนเนื้อโค้งเป็นพื้นที่หลักของการเสียรูปการดัด

หลังจากการดัดงอ ส่วนดัดจะแบ่งออกเป็นสองส่วน: มุมโค้งมนและขอบตรง การเสียรูปส่วนใหญ่เกิดขึ้นในช่วงของมุมศูนย์กลางของการดัด α และโดยทั่วไปไม่มีการเสียรูปนอกมุมศูนย์กลาง

2. ในเขตการเปลี่ยนรูป ช่องว่างมีการเสียรูปในสามทิศทางของความยาว ความกว้าง และความหนา แต่การเสียรูปไม่สม่ำเสมอ

• ทิศทางความยาว

ตารางเปลี่ยนจากสี่เหลี่ยมเป็นพัดลม ความยาวของด้านใกล้กับดาย (พื้นที่ด้านนอก) ถูกขยาย ความยาวของด้านใกล้กับหมัด (พื้นที่ภายใน) สั้นลง นั่นคือ ส่วนโค้ง bb＞ ส่วนของเส้น bb , arc aa ＜ ส่วนของเส้นตรง aa จากพื้นผิวด้านในและด้านนอกจนถึงกึ่งกลางของช่องว่าง ระดับของการทำให้สั้นลงและการยืดตัวจะค่อยๆ ลดลง ระหว่างโซนการเปลี่ยนรูปทั้งสองของการสั้นและการยืด จะต้องมีชั้นที่ความยาวไม่เปลี่ยนแปลงก่อนและหลังการเปลี่ยนรูป ชั้นนี้เรียกว่าชั้นที่เป็นกลางของความเครียด

• ทิศทางความหนา

ความหนาของพื้นที่ภายในเพิ่มขึ้นและความหนาของพื้นที่ด้านนอกลดลง แต่เนื่องจากการเจาะพื้นที่ด้านในกระชับช่องว่าง การเปลี่ยนรูปทิศทางความหนาจึงยากขึ้น ดังนั้นการเพิ่มความหนาภายในจึงน้อยกว่าการทำให้บางของความหนาภายนอก ดังนั้นความหนาของวัสดุในพื้นที่การเปลี่ยนรูปการดัดจะบางลงเพื่อให้ชั้นที่เป็นกลางของช่องว่างเกิดการเลื่อนเข้าด้านใน

• ทิศทางความกว้าง

มีสองกรณี: หนึ่งคือการดัดของแผ่นแคบ (b/t≤3) และการเสียรูปในทิศทางความกว้างไม่ถูกจำกัด และส่วนจะกลายเป็นรูปร่างพัดลมที่มีความกว้างภายในและความกว้างภายนอก อีกประการหนึ่งคือการดัดของแผ่นกว้าง (อัตราส่วนของความกว้างของช่องว่างต่อความหนา b/t＞3) และการเสียรูปของวัสดุในทิศทางความกว้างถูกจำกัดโดยโลหะที่อยู่ติดกัน และหน้าตัดเกือบ ไม่เปลี่ยนแปลงและยังคงเป็นสี่เหลี่ยมผืนผ้าดังแสดงในรูปที่ 1-3 (a) และ (b) แสดงการเปลี่ยนแปลงของส่วนภายใต้เงื่อนไขสองประการ

เนื่องจากส่วนเขตการเปลี่ยนรูปของแผ่นแคบจะบิดเบี้ยวเมื่อดัดโค้ง จึงจำเป็นต้องเพิ่มขั้นตอนเสริมที่ตามมาเมื่อต้องการขนาดด้านข้างของส่วนดัดงอหรือจำเป็นต้องร่วมมือกับส่วนอื่นๆ การดัดในการผลิตจริงส่วนใหญ่เป็นการดัดแบบแผ่นกว้าง

การวิเคราะห์คุณภาพของชิ้นส่วนดัด

ดัดงอ

1.รัศมีการดัดขั้นต่ำ

รัศมีการดัดหมายถึงรัศมีความโค้งภายในส่วนดัด r ดังแสดงในรูปที่ 1-3 สังเกตได้จากการดัดงอที่ด้านนอกของวัสดุแผ่นถูกยืดออกเมื่อดัด เมื่อความเค้นดึงด้านนอกเกินค่าความต้านทานแรงดึงของวัสดุ จะเกิดรอยแตกที่ด้านนอกของวัสดุแผ่น ปรากฏการณ์นี้เรียกว่าการดัดงอ

ภายใต้เงื่อนไขของความหนาของแผ่นเดียวกัน ไม่ว่าส่วนดัดงอและแตกจะเกี่ยวข้องกับรัศมีการดัด r เป็นหลักหรือไม่ ยิ่ง r น้อยกว่า ระดับการเสียรูปการดัดก็จะยิ่งมากขึ้น ดังนั้นจึงมีรัศมีการดัดงอขั้นต่ำ r_นาที ที่สามารถมั่นใจได้ว่าเส้นใยด้านนอกจะไม่ทำให้เกิดรอยแตกร้าว กล่าวอีกนัยหนึ่งรัศมีขั้นต่ำที่สามารถโค้งงอเข้าสู่พื้นผิวด้านในของชิ้นส่วนภายใต้เงื่อนไขที่วัสดุแผ่นไม่ทำลายเรียกว่ารัศมีการดัดขั้นต่ำ r_นาทีและใช้เพื่อแสดงขีดจำกัดการขึ้นรูประหว่างการดัด

รัศมีการดัดขั้นต่ำr_นาที ได้รับผลกระทบจากคุณสมบัติทางกลของวัสดุ คุณภาพพื้นผิว และคุณภาพของหน้าตัดของแผ่น ความหนาของแผ่น ความกว้างของแผ่น มุมศูนย์ดัด และทิศทางของเส้นดัด เนื่องจากอิทธิพลของปัจจัยข้างต้นมีความซับซ้อนมาก โดยทั่วไปแล้ว ค่าของรัศมีการโค้งงอขั้นต่ำจึงถูกกำหนดโดยวิธีการทดลอง ค่ารัศมีการดัดงอต่ำสุดของวัสดุโลหะต่างๆ ในสถานะต่างๆ แสดงไว้ในตารางที่ 1-1

วัสดุ	การทำให้เป็นมาตรฐานหรือการหลอม	การทำให้เป็นมาตรฐานหรือการหลอม	ชุบแข็งงานเย็น	ชุบแข็งงานเย็น
	ทิศทางของแนวโค้ง	ทิศทางของแนวโค้ง	ทิศทางของแนวโค้ง	ทิศทางของแนวโค้ง
	ทิศทางไฟเบอร์แบบขนาน	ทิศทางไฟเบอร์แนวตั้ง	ทิศทางไฟเบอร์แบบขนาน	ทิศทางไฟเบอร์แนวตั้ง
ทองเหลืองอ่อน	0.35t	0.1t	0.8t	0.35t
อลูมิเนียม	0.35t	0.1t	1.0t	0.5t
ครึ่งทองเหลืองแข็ง	0.35t	0.1t	1.2t	0.5t
ทองแดงบริสุทธิ์	0.35t	0.1t	2.0t	1.0t
08、10、Q195、Q215	0.4t	0.1t	0.8t	0.4t
15、20、Q235	0.5t	0.1t	1.0t	0.5t
25、30、Q255	0.6t	0.2t	1.2t	0.6t
35、40、Q275	0.8t	0.3t	1.5t	0.8t
45,50	1.0t	0.5t	1.7t	1.0t
55、60	1.3t	0.7t	2.0t	1.3t
ทองแดงฟอสฟอรัส	——	——	7.0t	1.0t

บันทึก:

• ตารางนี้ใช้สำหรับความหนาของแผ่นน้อยกว่า 10 มม. มุมดัดมากกว่า 90° ส่วนแรงเฉือนที่ดี
• ในการดัดหลังปาดหรือตัดแต่ไม่มีการอบอ่อน ควรใช้เป็นการเลือกโลหะชุบแข็ง
• เมื่อแนวโค้งอยู่ที่มุมหนึ่งกับทิศทางของไฟเบอร์ สามารถใช้ค่ากลางระหว่างทิศทางไฟเบอร์แนวตั้งและขนานได้
• ตาราง t คือความหนาของแผ่นโลหะ

2. Mง่ายต่อการควบคุมการดัดและการแตกร้าว

• ในการเลือกพื้นผิวที่มีคุณภาพดีไม่มีข้อบกพร่องของวัสดุที่จะทำเปล่า หากช่องว่างมีข้อบกพร่อง ควรถอดออกก่อนดัด มิฉะนั้น การดัดจะแตกที่ข้อบกพร่อง
  สำหรับวัสดุที่เปราะบาง วัสดุหนา และวัสดุชุบแข็งแบบเย็น สามารถใช้วิธีการดัดด้วยความร้อน หรือการใช้การอบอ่อนเพื่อเพิ่มความเป็นพลาสติกของวัสดุแล้วจึงทำการดัด

• เมื่อรัศมีการดัดงอของชิ้นงานมีขนาดเล็ก ควรเอาเสี้ยนออกล่วงหน้า และชั้นชุบแข็งของชิ้นงานควรถูกกำจัดโดยวิธีการหลอม

• หากเสี้ยนมีขนาดเล็ก คุณยังสามารถวางด้านเสี้ยนเข้าหาพื้นผิวโค้งของหมัดเพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้มีความเข้มข้นของความเค้นและการแตกร้าวของชิ้นงาน

• ภายใต้สถานการณ์ปกติ ไม่ควรใช้รัศมีการโค้งงอขั้นต่ำในการออกแบบ หากรัศมีการดัดของชิ้นงานน้อยกว่าค่าที่แสดงในตารางที่ 1-1 ให้งอ 2 ครั้งขึ้นไป กล่าวคือ โค้งแรกให้มีรัศมีที่ใหญ่กว่าของเนื้อ (มากกว่า r_นาที) หลังจากการอบอ่อนระดับกลาง จากนั้นรัศมีการดัดที่ต้องการจะถูกดัดโดยขั้นตอนการสอบเทียบ ซึ่งช่วยให้ขยายพื้นที่การเสียรูปและลดการยืดตัวของวัสดุภายนอกได้

• สำหรับการดัดงอของวัสดุที่มีความหนา ถ้าโครงสร้างเอื้ออำนวย ด้านในของเนื้อดัดสามารถเจาะรูก่อนแล้วจึงโค้งงอ ดังแสดงในรูปที่ 1-4

โค้งงอและเด้งกลับ

การดัดงอพลาสติกที่อุณหภูมิห้อง เช่นเดียวกับการเสียรูปพลาสติกอื่นๆ จะมาพร้อมกับการเปลี่ยนรูปแบบยืดหยุ่นเสมอ เมื่อดัดปลาย แรงภายนอกจะถูกลบออก การเปลี่ยนรูปพลาสติกจะยังคงอยู่ และการเปลี่ยนรูปยางยืดจะหายไปอย่างสมบูรณ์ ทำให้รูปร่างและขนาดของชิ้นส่วนดัดเปลี่ยนแปลงและไม่สอดคล้องกับขนาดของแม่พิมพ์ ปรากฏการณ์นี้เรียกว่าความยืดหยุ่นดัด เรียกว่าความยืดหยุ่น

1. ดัด ความยืดหยุ่น ปรากฏการณ์.

เนื่องจากคุณสมบัติของความเค้น-ความเครียดในแนวสัมผัสของโซนการเปลี่ยนรูปการดัดและด้านนอกอยู่ตรงข้าม ด้านนอกจะสั้นลงเนื่องจากการคืนตัวแบบยืดหยุ่น ในขณะที่ด้านในจะยืดออกเนื่องจากการคืนตัวแบบยืดหยุ่นระหว่างการขนถ่าย และทิศทางการยืดหยุ่นตัวจะอยู่ตรงข้ามกับทิศทาง ของการเสียรูปดัด นอกจากนี้ สำหรับบิลเล็ตทั้งหมด สัดส่วนของเขตไม่เปลี่ยนรูปนั้นใหญ่กว่าโซนการเสียรูปมาก และการกระทำความเฉื่อยของพื้นที่ขนาดใหญ่ของเขตไม่เปลี่ยนรูปจะเพิ่มความยืดหยุ่นของเขตการเปลี่ยนรูปด้วย ซึ่งเป็นอีกสาเหตุหนึ่งที่ทำให้ความยืดหยุ่นของการดัดงอรุนแรงกว่ากระบวนการขึ้นรูปอื่นๆ

ปรากฏการณ์ความยืดหยุ่นของชิ้นส่วนดัดมักจะปรากฏในสองรูปแบบดังแสดงในรูปที่ 1-5

• ลดความโค้ง. ก่อนขนถ่าย รัศมีของชั้นกลางการดัดงอคือ ρ และหลังจากการขนถ่าย รัศมีของชั้นกลางการดัดงอจะเพิ่มขึ้นเป็น ρ' ความโค้งลดลงจาก 1/ρ ก่อนขนถ่ายเป็น 1/ρ' หลังจากขนถ่าย ถ้า ∆K แทนค่าความโค้งที่ลดลง แสดงว่า

• มุมศูนย์กลางการดัดลดลง. ก่อนขนถ่าย มุมตรงกลางของโซนการเปลี่ยนรูปการดัดคือ α; หลังจากการขนถ่าย มุมตรงกลางของโซนการเปลี่ยนรูปการดัดจะลดลงเป็น α' ถ้า ∆α แทนการลดลงของมุมศูนย์กลางการดัด แสดงว่า

∆α = α – α'

มุมดัด β ( มุมรวมระหว่างขอบตรงสองขอบของส่วนดัด ความสัมพันธ์ระหว่างมันกับจุดศูนย์กลางการดัด มุม α คือ: β = 180°- α ) เพิ่มขึ้นโดย

∆β = β – β'

ค่า ∆K、∆α ( ∆β ) ที่คำนวณได้คือปริมาณความยืดหยุ่นของชิ้นส่วนดัด แต่เมื่อเทียบกับปริมาณความยืดหยุ่นของการผลิตปั๊มขึ้นรูปจริง จะมีความแตกต่างบางประการ เหตุผลก็คือมีหลายปัจจัยที่ส่งผลต่อปริมาณความยืดหยุ่นของการดัด

2. ปัจจัยที่ส่งผลต่อความยืดหยุ่น

• คุณสมบัติทางกลของวัสดุ ยิ่งมีกำลังครากมาก σ_NS A คือ โมดูลัสยืดหยุ่น E ยิ่งเล็กลง และความยืดหยุ่นของการเสียรูปการดัดยิ่งมากขึ้น เพราะยิ่งจุดครากยิ่งสูง σ_NS ของวัสดุคือ ยิ่งความเค้นในส่วนพื้นที่การเสียรูปของวัสดุยิ่งมีระดับของการเสียรูปมากเท่าใด และทำให้เกิดการเสียรูปยืดหยุ่นมากขึ้น และค่าการสะท้อนกลับยิ่งมากขึ้น ยิ่งโมดูลัสยืดหยุ่น E มากเท่าใด ความสามารถของวัสดุในการต้านทานการเสียรูปยางยืดก็ยิ่งมากขึ้นเท่านั้น ดังนั้น ค่าการสะท้อนกลับยิ่งน้อยลงเท่านั้น 

• รัศมีการดัดแบบสัมพัทธ์ r/t ยิ่งรัศมีการโค้งงอสัมพัทธ์น้อย r/t มีค่ารีบาวด์น้อยกว่า ยิ่งรัศมีการโค้งงอสัมพัทธ์น้อยกว่า r/t ระดับการเสียรูปการดัดยิ่งมากขึ้น ระดับการเสียรูปในแนวสัมผัสรวมของพื้นที่การเสียรูปยิ่งมากขึ้น สัดส่วนของการเสียรูปพลาสติกในการเสียรูปรวมยิ่งมากขึ้น และสัดส่วนที่สอดคล้องกันของการเปลี่ยนรูปยางยืดจะลดลง เพื่อให้ค่ารีบาวด์ลดลง ในทางตรงกันข้าม ยิ่งรัศมีการโค้งงอสัมพัทธ์สูง r/t ค่าการสะท้อนกลับยิ่งมากขึ้น นี่เป็นเหตุผลว่าทำไมชิ้นงานที่มี r/t ขนาดใหญ่จึงไม่โค้งงอและขึ้นรูปได้ง่าย

• มุมศูนย์กลางของการดัด α ยิ่งมุมศูนย์กลางการดัดงอ α มากเท่าใด มุมสะท้อนกลับยิ่งมากขึ้นเท่านั้น เนื่องจากการเพิ่มขึ้นของ α ความยาวของส่วนการเปลี่ยนรูปจะเพิ่มขึ้น ค่าสะสมของการสะท้อนกลับก็เพิ่มขึ้นเช่นกัน แต่จะไม่ส่งผลต่อการสะท้อนกลับของรัศมีความโค้ง

• โหมดดัด ค่าความยืดหยุ่นจะมีมากเมื่อดัดงอได้อิสระ แต่จะเล็กเมื่อดัดโค้งแก้ไข เมื่อดัดอย่างอิสระในดายเว้าที่ไม่มีก้นบึ้ง การดีดตัวกลับจะมากที่สุด การดีดกลับจะน้อยที่สุดเมื่อแก้ไขการดัดในแม่พิมพ์ด้านล่าง

• รูปร่างของชิ้นส่วนดัด โดยทั่วไป ยิ่งรูปร่างของชิ้นส่วนดัดโค้งมีความซับซ้อนมากขึ้น ยิ่งจำนวนของมุมการขึ้นรูปโค้งมากเท่าใด ปฏิสัมพันธ์ระหว่างชิ้นส่วนดัดก็จะยิ่งมากขึ้น การเปลี่ยนรูปแรงดึงของส่วนประกอบดัดงอมากขึ้น ปริมาณการสะท้อนกลับยิ่งน้อยลง ดังนั้น ในกระบวนการดัดงอเบื้องต้น ปริมาณความยืดหยุ่นของชิ้นส่วนรูปเว้าจะน้อยกว่าชิ้นส่วนรูปตัวยู และปริมาณความยืดหยุ่นของชิ้นส่วนรูปตัวยูจะน้อยกว่าชิ้นส่วนรูปตัววี

• การกวาดล้างแม่พิมพ์ ในการดัดชิ้นส่วนรูปตัวยู ระยะห่างระหว่างแม่พิมพ์เว้าและเว้ามีผลอย่างมากต่อมุมสะท้อนกลับ ยิ่งระยะห่างมากเท่าไร มุมสะท้อนกลับยิ่งมากขึ้น ดังแสดงในรูปที่ 1-6 เมื่อใช้ระยะห่างเชิงลบ มุมสะท้อนกลับสามารถลดลงเป็นค่าต่ำสุด หรือแม้แต่ค่าศูนย์หรือค่าลบ เนื่องจากผลกระทบจากการอัดรีดของแม่พิมพ์บนวัสดุ

3. การหาค่ารีบาวด์

เนื่องจากความยืดหยุ่นส่งผลโดยตรงต่อรูปร่างและขนาดของชิ้นส่วนดัด จึงต้องพิจารณาความยืดหยุ่นของวัสดุล่วงหน้าเมื่อออกแบบและผลิตแม่พิมพ์ โดยปกติ ขนาดของส่วนการทำงานของแม่พิมพ์จะถูกกำหนดเบื้องต้นตามค่าเชิงประจักษ์และการคำนวณอย่างง่าย จากนั้นรูปร่างและขนาดของส่วนที่เกี่ยวข้องของแม่พิมพ์จะได้รับการแก้ไขโดยลองใช้แม่พิมพ์

วิธีการกำหนดค่าการสะท้อนกลับรวมถึงวิธีการคำนวณสูตรตามทฤษฎีและวิธีตารางค้นหาค่าเชิงประจักษ์

• ความยืดหยุ่นของการดัดงออิสระสามารถแบ่งออกเป็นสถานการณ์ต่อไปนี้

ค่าความยืดหยุ่นของการดัดงออิสระเมื่อรัศมีการดัดสัมพัทธ์มีขนาดใหญ่ เมื่อรัศมีการดัดงอสัมพัทธ์ r/t ＞10 ความยืดหยุ่นจะมีขนาดค่อนข้างใหญ่ ดังแสดงในรูปที่ 1-7 รัศมีและมุมของส่วนโค้งงอของชิ้นส่วนดัดเปลี่ยนแปลงอย่างมากหลังจากการขนถ่าย ในกรณีนี้ คุณสามารถละเว้นการเปลี่ยนแปลงของความหนาของวัสดุและการเคลื่อนที่ของชั้นที่เป็นกลางของความเครียดและความเครียด เพื่อให้การคำนวณง่ายขึ้น ในกรณีนี้รัศมีของเนื้อหมัด r_ต่อย และจุดศูนย์กลางของเนื้อหมัด มุม α_ต่อย สามารถคำนวณได้ตามสูตรต่อไปนี้

ในสูตร r_ต่อย — รัศมีของเนื้อหมัด mm;
α_ปัง —— มุมตรงกลางของเนื้อหมัด;
r —— รัศมีเนื้อของชิ้นส่วนดัด mm;
α —— มุมศูนย์กลางของมุมโค้งมนของส่วนโค้งงอ
σ_NS —— ขีด จำกัด ผลผลิตของวัสดุดัด, MPa;
E —— โมดูลัสยืดหยุ่นของวัสดุดัด Mpa;
t —— ความหนาของวัสดุของชิ้นส่วนดัด, มม.

ค่าความยืดหยุ่นของการดัดงออิสระเมื่อรัศมีการดัดมีขนาดเล็ก เมื่อรัศมีการดัดสัมพัทธ์ r/t ของส่วนดัดมีค่าน้อยกว่า 5 เนื่องจากการเสียรูปในระดับสูง การเปลี่ยนแปลงของรัศมีการดัดงอมีขนาดเล็กหลังจากขนถ่าย ดังนั้นจึงไม่สามารถพิจารณาได้ แต่เฉพาะการเปลี่ยนแปลงของ ศูนย์กลางการดัด พิจารณามุม
เมื่อมุมศูนย์กลางการดัดงอของส่วนดัดงอไม่ใช่ 90° สามารถคำนวณมุมความยืดหยุ่นได้ตามสูตรต่อไปนี้

∆α = α/90x∆α₉₀

ในสูตร ∆α —— มุมความยืดหยุ่นเมื่อจุดศูนย์กลางการดัด มุมของส่วนโค้งงอคือ α;
α₉₀ —— มุมความยืดหยุ่นเมื่อมุมศูนย์ดัดเป็น 90° ดังแสดงในตารางที่ 1-2
α —— จุดศูนย์กลางการดัด มุมของส่วนโค้งงอ

วัสดุ	r/t	ความหนาของวัสดุ t  (มม.)	ความหนาของวัสดุ t  (มม.)	ความหนาของวัสดุ t  (มม.)
		＜0.8	0.8~2	＞2
เหล็กอ่อน (σข=350MPa) ทองเหลือง (σข=350MPa) อลูมิเนียมและสังกะสี (σข=350MPa)	＜11~5＞5	4°5°6°	2°3°4°	0°1°2°
เหล็กแข็งปานกลาง(σข=400-500MPa) ทองเหลืองแข็ง(σข=350-500MPa) ทองแดงแข็ง(σข=350-500MPa)	＜11~5＞5	5 °6°8°	2°3°5°	0°1°3°
เหล็กแข็ง(σข>550MPa)	＜11~5＞5	7°9°12°	4°5°7°	2°3°6°
เอไอที สตีล เหล็กไฟฟ้า XH78T ( CrNi78Ti )	＜11~5＞5	1°4°5°	1°4°5°	1°4°5°
ดูราลูมิน LY12	＜22~5＞5	2°4°6°30'	3°6°10°	4°30'8°30'14°
อะลูมิเนียมแข็งพิเศษ LC4	＜22~5＞5	2°30'4°7°	5 °8°12°	8°11°30'19°

• แก้ไขความยืดหยุ่นเมื่อดัด ค่าความยืดหยุ่นของการแก้ไขการดัดงอสามารถคำนวณได้จากสูตรที่ได้จากการทดสอบ สัญลักษณ์แสดงในรูปที่ 1-8 และสูตรแสดงไว้ในตารางที่ 1-3

วัสดุ	มุมดัด β	มุมดัด β	มุมดัด β	มุมดัด β
	30°	60°	90°	120 °
08、10、Q195	∆β =0.75 r/t – 0.39	∆β =0.58 r/t – 0.80	∆β =0.43 r/t – 0.61	∆β =0.36 r/t – 1.26
15、20、Q215、Q235	∆β =0.69 r/t – 0.23	∆β =0.64 r/t – 0.65	∆β =0.43 r/t – 0.36	∆β =0.37 r/t – 0.58
25、30、Q255	∆β =1.59 r/t – 1.03	∆β =0.95 r/t – 0.94	∆β =0.78 r/t – 0.79	∆β =0.46 r/t – 1.36
35、Q275	∆β = 1.51 r/t – 1.48	∆β =0.84 r/t – 0.76	∆β =0.79 r/t – 1.62	∆β =0.51 r/t – 1.71

4. มาตรการควบคุมการเด้งกลับ

เมื่อออกแบบแม่พิมพ์ ควรลดความยืดหยุ่นให้เหลือน้อยที่สุด วิธีการทั่วไปคือวิธีการชดเชยและวิธีแก้ไข

• วิธีการชดเชย วิธีการชดเชยคือการประมาณค่าหรือทดสอบปริมาณความยืดหยุ่นหลังจากที่ชิ้นงานโค้งงอล่วงหน้า เมื่อออกแบบแม่พิมพ์ การเสียรูปของชิ้นงานดัดจะมากกว่าการเสียรูปของการออกแบบดั้งเดิม และจะได้รูปร่างของชิ้นงานหลังจากความยืดหยุ่น รูปที่ 1-9 (a) แสดงการชดเชยความยืดหยุ่นของมุมเดียว ตามมุมความยืดหยุ่นที่กำหนด เมื่อออกแบบหมัดและดายเว้า ให้ลดมุมของดายเพื่อชดเชย 

ในกรณีที่แสดงในรูปที่ 1-9 (b) สามารถใช้การวัดได้สองแบบ: ขั้นแรกให้เอียงหมัดเข้าด้านในเพื่อสร้างมุมชดเชย ∆θ; อีกประการหนึ่งคือการทำให้ช่องว่างด้านเดียวนูนและเว้าน้อยกว่าความหนาของวัสดุหมัดจะถูกกดเข้าไปในแม่พิมพ์เว้าการใช้ช่องว่างด้านนอกและแรงเสียดทานของแม่พิมพ์เว้าทั้งสองด้านของช่องว่างคือ แนบกับหมัดเข้าด้านในเพื่อให้บรรลุการชดเชยการดีดตัวขึ้น 

วิธีการชดเชยดังแสดงในรูปที่ 1-9 (c) คือการดัดโค้งเป็นวงกลมที่ด้านล่างของชิ้นงาน หลังจากแยกส่วนนูนและเว้าออก ส่วนโค้งวงกลมของชิ้นงานมีแนวโน้มความยืดหยุ่นเป็นเส้นตรง ซึ่งขับเคลื่อนทั้งสองด้านของแผ่นให้เอียงเข้าด้านใน เพื่อชดเชยความยืดหยุ่น

• วิธีการแก้ไข. วิธีการแก้ไขคือการใช้มาตรการในโครงสร้างแม่พิมพ์ เพื่อให้ความดันที่ถูกต้องเข้มข้นที่มุม ทำให้เกิดการเสียรูปของพลาสติกบางอย่าง เพื่อเอาชนะการเด้งกลับ รูปที่ 1-10 แสดงว่าแรงดัดงอกระจุกตัวอยู่ที่เนื้อส่วนโค้ง

ออฟเซ็ต

ในกระบวนการดัดของแผ่นโลหะ ด้านข้างจะเคลื่อนไปตามความยาวของชิ้นงานโดยความต้านทานไม่เท่ากันที่เนื้อเว้าเว้า ส่งผลให้ความสูงของขอบตรงของชิ้นงานไม่เป็นไปตามข้อกำหนดของการวาดภาพ จึงเกิดปรากฏการณ์นี้ เรียกว่าการย้ายถิ่น

1. สาเหตุ ของ การเบี่ยงเบน

• รูปร่างของช่องว่างไม่สมมาตร ดังแสดงในรูปที่ 1-11 (a) และ (b)
• โครงสร้างชิ้นงานไม่สมมาตร ดังแสดงในรูปที่ 1-11 (c)
• มุมทั้งสองด้านของดายไม่สมมาตร ดังแสดงในรูปที่ 1-11 (ง)
• นูนและเว้าตายโค้งมน, ช่องว่างไม่สมมาตรเพื่อให้ความต้านทานไม่เท่ากัน

2. มาตรการ ถึง ควบคุม ที่ การเข้ารหัส

• การใช้เครื่องกด ชิ้นงานจะค่อยๆ งอและขึ้นรูปภายใต้สภาวะการกด เพื่อป้องกันสไลด์ของชิ้นงานเปล่า และได้ชิ้นงานที่ค่อนข้างเรียบ ดังแสดงในรูปที่ 1-12

• ดัดหลังการวางตำแหน่ง แผ่นกำหนดตำแหน่งควรได้รับการออกแบบอย่างเหมาะสมสำหรับการกำหนดตำแหน่งรูปร่าง ดังแสดงในรูปที่ 1-13 (a) หรือหมุดกำหนดตำแหน่งควรเสียบเข้าไปในรูโดยใช้รูบนช่องว่างหรือรูในกระบวนการออกแบบ สำหรับการดัดชิ้นส่วนบางชิ้น สามารถใช้รูกระบวนการและแผ่นกดร่วมกันได้ ดังแสดงในรูปที่ 1-13 (b) เนื่องจากตำแหน่งของหลังคาและหมุดระบุตำแหน่ง จึงสามารถป้องกันการโก่งตัวของช่องว่างระหว่างการดัดได้ ผลของแรงดันย้อนกลับคือการปรับสมดุลแรงด้านข้างในแนวนอนที่เกิดจากการโค้งงอด้านซ้าย

• บีตอนจบ ใน คู่ ชิ้นส่วนดัดแบบอสมมาตรจะรวมกันเป็นชิ้นส่วนดัดแบบสมมาตร แล้วจึงตัด เพื่อให้วัสดุแผ่นในแรงดัดสม่ำเสมอกัน เพื่อป้องกันไม่ให้เกิดออฟเซ็ต
• แม่นยำ เชื้อรา การผลิต. ช่องว่างถูกปรับอย่างสมมาตร เพื่อให้ความต้านทานกระจายอย่างสมมาตร เพื่อป้องกันไม่ให้เกิดการสร้างออฟเซ็ต